DIEUWKE_FOTO.jpg

Herken je het gevoel, dat je krijgt bij het kijken van al die ellende op de TV? Het laat zich het beste omschrijven als je lamgeslagen, moedeloos en verdoofd voelen. En naarmate de ellende zich opstapelt, vergroot zich bij jou de verdoving en gewenning. Heel begrijpelijk. We kunnen al die ellende ook niet bevatten en doorvoelen. Ik heb deze gevoelens ook heel vaak. Aan de ene kant wil ik mij laten raken door de pijn van de ander, veraf en dichtbij. Maar aan de andere kant merk ik dat het tegenovergestelde gebeurt: ik raak moedeloos van alle ellende en zie geen mogelijkheid meer voor mezelf om een rol te spelen bij het wegnemen ervan. Dus sluit ik mij af.

Deze strijd binnenin mij werd afgezwakt door het zien van organisaties die wél iets deden. Zo zag ik op Omrop Fryslân een documentaire van twee jongens die met Live for Lives op Lesbos waren. Ik werd geraakt door hun stoere werk. Met de voeten in de modder maakten ze een verschil voor hun verre naasten. En ik besefte: dit kan ik ook doen!

Een half jaar later stond ik met mijn eigen voeten in de modder in Idomeni. Bij het zien van al die ‘mini-kampjes’ langs de snelweg en het grote vluchtelingenkamp bij de grens met Macedonië bekroop mij weer hetzelfde gevoel: wat meen ik hier te kunnen betekenen? Maar op diezelfde plek lag ook het antwoord.

Welk verschil maakt één pak melk voor een baby? Welk verschil maakt één tas kleding voor een weduwe met veel kinderen? Welk verschil maakt één lach, één knuffel, één omhelzing op een mensenleven?

In deze foto zie je het antwoord. En het bijzondere is: als ik probeer een verschil te maken in het leven van een ander, maakt de moedeloosheid in mijn hart ruimte voor hoop!

(Ben je nieuwsgierig naar wat ik in Nederland voor verschil wil maken? Kijk op www.intercultura.world of https://www.facebook.com/interculturanederland)