259F8A7D-.jpg

Onlangs zijn wij,Hans en ik, met een geweldig goed werkend team van Live for Lives naar Calais geweest. 

In eerste instantie om zelf eens te zien wat dat nu gebeurde. En ook om te zien hoe de vrijwilligers daar werken. 

Maar eigenlijk waren wij al op dag 1 onder de indruk. Niet alleen van de vrijwilligers, maar vooral van de veerkracht en sterkte van de vluchtelingen. 

Nu vind ik het woord vluchteling eigenlijk verkeerd. Het zijn afgewezen mensen, zij voldeden niet aan het door ons verwende mensen, opgestelde voorwaarden. Deze mensen leven op een open veld, zonder bescherming, zonder enige dekking. 

En toch vinden zij kracht en moed om door te willen zetten. Vooral de Afghanen zitten in een rare positie. Behalve onrust en aanslagen in Afghanistan kunnen zij niet terug omdat zij simpelweg niet weten wie wie is. Taliban of politie, het loopt door elkaar heen. Voor ons moeilijk voor te stellen. 

Toch vond ik het waardevol om het allemaal te kunnen zien. De mooie mensen, de vrolijke mensen en vooral ook trotse mensen. En mooi te zien dat ze niet alleen worden gelaten. 

De vrijwilligers zijn duidelijk allemaal bevlogen mensen, ze willen wat doen, al is het helaas maar voor even. Ook wij wilden zo graag wat doen.

Al is het maar een moment van lachen met elkaar. 

Wij kwamen daar ook een gezin tegen. Tussen al die honderden mannen. Een gezin met drie kinderen. Twee meisjes en en jongetje.

Het was zo mooi te zien dat hun vader duidelijk goed zorgde voor het gezin  tussen al die mannen. Maar wat misten die kinderen speelgoed. 

Twee weken later ben ik samen met Hans de zo fel begeerde skeelers en stepje wezen brengen naar deze kindjes. Wat zijn ze er gelukkig mee. En er gebeurde ook iets magisch. Mannen, jongens, kwamen de kindjes helpen met steppen en skeeleren. Slechts 1 moment van geluk tussen alle ellende door. 

Daar doe je het voor.