IMG_20151202_210652_1.JPG 

De foto van jongetje Aylan die de wereld schokte, was het beeld dat mij wakker schudde. Zelf moeder van 3 kinderen kon ik dat beeld en alle beelden die volgden, niet meer uit mijn hoofd zetten. Ik móest iets doen en ging op zoek.

Via Facebook kwam ik de oproep tegen van Live For Lives voor de tweede missie naar Lesbos. Ik nam contact op en snel kreeg ik alle informatie over de missie. Ik moest snel beslissen want de reis naar Lesbos was al twee weken daarna. Ik hoefde niet lang na te denken, ik wilde mee!

Op de informatieavond kort voor vertrek ontmoette ik de andere vrijwilligers die zich hadden aangemeld. We kregen een goede indruk wat ons te wachten stond tijdens deze missie.

Samen met 20 andere vrijwilligers reisde ik af naar Lesbos. We werden al snel een hechte groep met allemaal hetzelfde doel: de goede opvang en hulp aan bootvluchtelingen. Ons werk bestond met name uit hulpverlenen op het strand waar de boten aankwamen. De eerste boot zal ik nooit meer vergeten. De paniek, de angst, het verdriet en de pijn. De blik op de gezichten van mensen uit een heftige oorlog. Baby’s, kinderen, ouderen, gehandicapten en mensen zoals jij en ik die vluchten, op weg naar een veiliger bestaan.

In deze week hebben we duizenden vluchtelingen kunnen binnenhalen, kunnen verwelkomen in een relatief veilig Europa. Wij waren slechts een fractie geluk in de heftige reis die deze mensen moeten en nog moesten afleggen. Maar de dankbaarheid was zo groot. De knuffels en zoenen, de glimlach op de kindergezichtjes en de blijdschap bij het veilig bereiken van het vaste land.

Nog iedere dag denk ik aan deze mensen. Waar zijn ze, zijn ze veilig en gezond? Hebben ze een huis, misschien een baan? Na deze missie ben ik nog een keer afgereisd naar Lesbos en heb mij ook ingezet in Calais/Duinkerke. Zodra ik de mogelijkheid heb, zet ik mij weer in voor een volgende missie, waar die ook zal zijn.