20161023_145930.jpg

Mijn naam is Talin Ketenkahya en ik ben door mijn vriendin Nienke geïnspireerd om mee te gaan met een missie van Live for Lives.

Ik had al lang de behoefte om iets te doen en te helpen, tot dat ik ineens op FB zag dat Nienke mee was gegaan naar Kalachori. Het verhaal , de foto’s en de films raakten mij ontzettend en toen dacht ik “dat wil ik ook doen”. Heb me gelijk ingeschreven bij Live for Lives en was blij dat in oktober al de volgende missie gepland was. 

De hele voorbereiding was al geweldig, de anderen uit de groep toen ontmoet en via de groepsapp leefde de motivatie heel erg. Elke dag weer berichtjes over donaties die binnen kwamen en lijstjes van wat we wilden mee nemen. Maar de bedoeling was natuurlijk als we iets kochten om mee te nemen dat het ook voor iedereen was. Dat betekende bijvoorbeeld 230 knuffels, 230 bellenblazen enz. Ik kwam bijna elke dag bij de Action. Ik kende 2 mensen uit de groep, Patty en Erwin, vrienden van mij hadden mijn oproep gezien en waren mee gegaan naar de informatieavond. En meteen opgegeven om mee te gaan.

Ik zal deze reis nooit vergeten. Het is heel belangrijk voor mij geweest, het heeft mij helemaal gepakt, omdat je vooraf niet van bewust bent wat je voor een ander kunt doen. Het is zo een algemeen begrip “de vluchtelingen” maar als je de mensen en de kinderen daar ziet, spreekt, knuffelt, hun verhalen hoort, hun namen weet verandert alles. We hebben 1 week elke dag het meest nodige voor de mensen gekocht, bij hun gezeten en activiteiten voor de kinderen georganiseerd. 

Ik heb vaker van anderen gehoord “het is zo erg als je daar weer weg gaat en ze achterlaat in de ellende”. Maar daardoor moet je je niet laten ontmoedigen, omdat elke manier van hulp en aandacht beter is dan geen. Dat voel je heel sterk als je daar bent.

De mensen zijn zo ontzettend blij met de hulporganisaties die daar komen en hen een hart onder de riem steken. Sommige zitten daar al 1 ½ jaar en er is geen vooruitgang. Alles staat stil daar, en als er iets gebeurd van registratie of hereniging duurt het heel lang. 

Ik heb allemaal liefdevolle mensen in deze week ontmoet in mijn hart gesloten! Moet vaak aan hen denken en heb gelukkig met sommigen nog contact.

Het laat je niet meer los. Zodra ik de mogelijkheid heb, zet ik mij weer in voor een volgende missie.

Liefs, Talin