IMG_6463_2.JPG

Op 7 januari vetrok ik voor een week met Live for Lives naar kamp Kalochori in Thessaloniki. “Ik had een beeld door verhalen en de voorlichting van Live for Lives. Zeker zo’n eerste keer is het heel fijn om dit met een groep mensen te doen die weten wat ze moeten doen en met wie je kunt sparren als de indrukken je wat teveel dreigen te worden. Het is ook nog gewoon gezellig met elkaar.

We hadden thermo ondergoed meegenomen en geld ingezameld voor voedsel en medicijnen. Dat was erg nodig, het was vreselijk koud. Het kamp bleek een grote loods met daarin tenten en buiten zo’n 20 smerige Dixies. Er was een hek met prikkeldraad om het kamp geplaatst en er was een militaire post. De jonge kinderen dartelden wel rond, maar de ouders zaten veelal depressief in hun tent door een lange, uitzichtloze weg en de tieners verveelden zich. Kortom: dat voelde somber en zwaar.”

Al snel leerde ik dat de vluchtelingen vooral aandacht en respect nodig hadden. Na 11 maanden denk je dat je vergeten bent en op hun mobieltjes volgen ze het nieuws waarin ze door de media worden gestigmatiseerd als een groot probleem. We hebben met de kinderen gespeeld en ik had brieven meegenomen van een basisschool, die vertaald waren door de Syrische jongen en zijn familie in Vreeland. Ik weet nu dat je het verschil maakt door met hen mee te leven, en te tonen dat je hun ellende begrijpt, zonder medelijden te hebben. Het had mij ook kunnen overkomen. Het zijn medemensen die gewoon veel pech hebben. We communiceerden met handen en voeten, onze ogen en met google translate. Ik heb niets speciaals gedaan, alleen gepraat, gespeeld en wat spullen uitgedeeld, maar toch bleek het waardevol. Ik kreeg achteraf een mailtje van een moeder waarin stond ‘je bent het zonlicht in mijn leven en in dat van mijn kinderen’.

Wat mij opviel, is dat spullen als kleding, voedsel en speelgoed er vaak wel zijn, het probleem is de distributie. Dat is logistiek lastig en dat vraagt ervaren vrijwilligers die het overzicht hebben en de juiste hulp kunnen bieden.

Inmiddels is kamp Kalochori opgeheven. Maar het vluchtelingenprobleem is immens en op veel meer plekken. Ik heb alleen maar een grotere drive gekregen om te helpen, maar ik heb de zorg voor mijn kinderen en mijn eigen onderneming hier in Nederland. Wat ik kan doen doe ik, wat ik niet kan doen laat ik los. Ik kan van hieruit vrijwilligers ondersteunen en hulpacties helpen organiseren. Daar ga ik me nu voor inzetten. En ik probeer een netwerk op te zetten waarin ik vrijwilligers kan koppelen aan bedrijven die ze willen sponsoren. Maar wie weet ga ik toch ook weer zelf mee.