image1.JPG



Waarom helpen?

Ik ben 3x onder de vlag van LFL naar Griekenland gegaan om te helpen in een vluchtelingenkamp. Voor mij waren er meerdere redenen waarom ik wilde gaan helpen. Ten eerste natuurlijk omdat ik de verschrikkelijke verhalen mee kreeg via het nieuws. Ik voelde me aan de ene kant machteloos en tegelijkertijd had ik wel het gevoel dat ik iets wilde gaan doen. Ik dacht bij mezelf, als ik helemaal niets doe, dan gebeurt er ook niets. Als ik ga helpen (al is het niet veel), gebeurt er toch iets!

Ten tweede merkte ik dat het eigenlijk heel makkelijk is om ‘je ogen te sluiten’ voor dit soort problemen, aangezien we het in Nederland over het algemeen heel goed hebben. Ik merkte bij mezelf ook dat ik makkelijk ‘excuses’ kon bedenken waarom ik niet zou gaan. Tot het moment dat je echt in gaat leven in wat bijvoorbeeld een kind mee heeft gemaakt die op de vlucht is, maar ook ouderen die machteloos zijn. Als ik mij voor moet stellen dat ik geen veilig ‘thuis’ en toekomst kan bieden aan mijn kind raakt mij dat. Dit heeft mij gerelativeerd en mijn excuses omgezet naar een actie.

Tot slot heb ik er moeite mee dat het eigenlijk heel makkelijk is om een mening te vormen over ‘de vluchtelingencrisis’ zonder te weten wat er écht speelt en wat mensen hebben meegemaakt. Ik vind het van belang om zelf te ondervinden wat er speelt en niet uit te gaan van wat er in de media geroepen wordt. En het moment dat je voor het eerst een kind de lucht in tilt of met een ouder in gesprek gaat, vervalt eigenlijk alles wat je denkt of hebt gehoord over de ‘vluchtelingencrisis’ en besef je wat er écht speelt: onschuldige mensen hebben heel veel pech. Niet alleen praktische hulp, maar juist ook een stukje menselijkheid.

Mijn ervaringen

Buiten alle persoonlijke verhalen zijn er mij 2 dingen echt bij gebleven. Ten eerst het grote verschil tussen de koude cijfers wat je hoort op het nieuws (bijvoorbeeld dat er weer 2000 mensen zijn verdronken) en de mensen om wie het nou gaat. Ik begrijp nu eindelijk waarom de term ‘vluchteling’ onjuist is. Ik sprak bijvoorbeeld een mevrouw met 4 kinderen, die docent Fashion Design was in Aleppo. Zij wilde niet vluchten en al helemaal niet de levens van haar kinderen riskeren; ze hadden het goed. Gelukkig zijn ze nu veilig en kunnen ze werken aan een toekomst. Zij is geen ‘vluchteling’, ze is een toffe, hippe vrouw (waar ik zelfs nog even mee heb gedanst) die alleen ontzettend veel pech heeft gehad dat er oorlog uit brak.

Daarnaast is mij het communiceren zonder te praten erg bijgebleven. Ik denk dat veel mensen zullen herkennen dat we steeds meer in een individuele samenlevering leven, waarbij steeds meer gebeurt op onze telefoon, op tv of achter ons beeldscherm. Niet dat ik nou zo heilig ben, dat doe ik zelf ook, maar ik merk dat een echte ‘connectie’ tussen mensen daardoor steeds moeilijker wordt. Dit besefte ik op het moment dat ik bij een familie in een tent zat en met ze ‘in gesprek’ ging. Maar heel veel te vertellen hadden we niet; we spraken elkaars taal niet. Maar er gewoon even ‘zijn’, samen lachen om kleine dingetjes en met ‘gebarentaal’ uitleggen waar iemand vandaan komt en wat iemand heeft meegemaakt, dat maakt een bijzondere band. Dat merkte ik niet alleen tijdens het gesprek, maar juist ook weken tot maanden (nu) later. En ook de keren dat ik terug ben gegaan en dezelfde mensen weer tegen ben gekomen, dan merk je dat je niet als ‘vrijwilliger’ een ‘vluchteling’ helpt, maar van mens tot mens verbonden kan zijn.

En verder

Toen ik voor het eerst naar Griekenland ging had ik geen idee wat ik moest verwachten. Ook wist ik niet of ik vaker zou gaan. Maar het moment dat ik weer op Schiphol terug kwam wist ik: dit is nog niet voorbij, we zijn pas net begonnen. Het heeft een bijzondere impact op mij gemaakt wat blijft en een diepe motivatie aangeraakt. Het is fijn om te zien dat je mensen echt kunt helpen en het is heel bijzonder om te zien wat je in een week kunt bereiken. Daarom ben ik nog 3x naar Griekenland gegaan en ga ik binnenkort naar Calais en in de zomer naar Servië. Mensen hebben hulp nodig, dus laten we met elkaar een verschil maken!