16640710_1601112159918099_7941133024958487214_n.jpg

Mijn naam is Floor Forrer ik ben 19 jaar oud en ik doe de opleiding verpleegkunde in Amsterdam.

Ik hoorde van Tessa de Jager dat zij op missies ging naar Griekenland met Live for Lives. Ik kon aan niets anders meer denken… ik wilde mee!

Via Tessa heb ik contact gezocht met de stichting en het voelde meteen heel goed. 

Voordat we naar Griekenland gingen hebben we veel contact gehad via Whatsapp en hebben we elkaar gezien tijdens een bijeenkomst met de mensen van deze missie. Mijn moeder was mee naar de bijeenkomst om te kijken met wie ik wegging en ook zij had meteen een goed gevoel (er gingen 3 moeders mee, wat mijn moeder weer geruststelde) . Het was een hele fijne groep, als ik ergens mee zat kon ik het altijd bij iemand kwijt en aan het eind van de dag bespraken we hoe de dag was gegaan en hoe iedereen zich voelde. 

Als iemand twijfelt om te helpen of niet alleen wilt gaan, beveel ik live for lives 10000000 procent zeker aan, het is en hele veilige omgeving in zo’n groep en je kan met elkaar echt het verschil maken. Toen ik terug kwam wilde ik meteen weer terug maar dat kon niet daarom ga ik op 5 mei weer mee met Lives for Lives, dit keer naar Calais. Hieronder heb ik beschreven hoe de week in Griekenland voor mij voelde.

Beschrijving van de week:

Deze week is moeilijk te beschrijven, aan de ene kant zo mooi aan de andere kant verschrikkelijk. 

Mensen die niets hebben en alles met je willen delen, mensen die weinig te eten hebben en een hele maaltijd klaar hebben staan in de hoop dat je blijft eten, kinderen die voor elkaar zorgen, mensen die zo dankbaar zijn dat je er bent dat ik er verlegen van werd, lieve hardwerkende vrijwilligers die al maanden te weinig slapen en zichzelf wegcijferen om zoveel mogelijk te kunnen helpen, mensen in een onmenselijke situatie die er echt iets van proberen te maken, kinderen die zichzelf Engels leren en zo lief zijn voor elkaar.

Aan de andere kant ben ik kots misselijk, dit is fucking Europa! Grieken die het zelf hartstikke slecht hebben en dit er ook nog eens bij krijgen, tieners en kinderen die de zorg voor een gezin overnemen omdat de moeder het niet meer aankan, gescheiden gezinnen, baby's die geboren worden in een koude tent, kinderen op slippers in de sneeuw en een kamp op een achtergelegen industrieterrein zodat niemand last van 'hen' heeft.


Maar wat zijn deze mensen sterk en wat heb ik een respect voor hen, ik had het kunnen wezen en dat is heel confronterend. Ik heb zoveel lieve sterke mensen ontmoet. Het zijn gelukzoekers en daar hoor ik bij, want wie wil er niet gelukkig zijn? Ik ben mijn hart verloren aan de vluchtelingen en de vrijwilligers die hen helpen ik kan niet wachten om terug te gaan. Er is nog zoveel te doen......

Groetjes Floor Forrer